Chirovriendschappen

Chirovriendschappen

Samenzijn in de Chiro straalt een heel eigen sfeer uit. We hebben zo onze eigen stijl van leven, met eigen rituelen en symbolen. Bijna een eigen taal. Als je iemand van een andere Chirogroep tegenkomt, herken en versta je elkaar meteen. Plots voel je je verbonden met mensen die je nog nooit hebt gezien. De Dubbelpuntredactie vond enkele Chiroduo's die elkaar leerden kennen op plaatsen die ze niet verwacht hadden.

Emily en Loryn

'Loryn en ik zijn momenteel op Erasmus in Denemarken. Toen ik de eerste dag aankwam op mijn kamer kende ik nog niemand. Het zelfde gold voor Loryn. Ik wou graag mensen leren kennen, dus keek ik op de klaslijst om te zien wie in dezelfde accommodatie verbleef.

Dat waren een hoop studenten, dus ik begon hen een voor een te Facebooken. Plots zag ik bij Loryn dat ze in de groep 'Als je 't mij vraagt: CHIRO' zit. Ik voelde mij direct vrolijker worden en stuurde haar meteen een berichtje. Ik vroeg of ze zin had om een koffietje te komen drinken bij mij op kot, en dat deed ze diezelfde dag. Ze woont maar één gebouw van mij.

Sindsdien zijn we hier heel goede maatjes en dat is mede dankzij de Chiro. We begrijpen elkaar als we over thuis spreken, want al is zij van Antwerpen en ben ik van West- Vlaanderen, we spreken dezelfde taal: die van de Chiro.

Als ik hier in Denemarken moet uitleggen wat de Chiro is en wat we doen, moet ik echt nadenken over hoe ik een buitenstaander een correct beeld geef. Zelfs tegenover onze noorderburen is het niet altijd makkelijk. Het doet me deugd om tegen haar gewoon voluit te kunnen babbelen over onze gedeelde en verschillende tradities, over scheve verhalen en over hoe we het missen om onze ribbeltjes vast te pakken, want daar zijn we momenteel allebei leiding.'

Marjolijn en Saar

 

'Ik studeer dramatherapie in Heerlen, in Nederland, en had een hoorcollege met de andere media: beeldend, dans en muziek. Plots hoorde ik een West-Vlaams accent en toen heb ik gewoon geroepen: “Oh my god, gij zijt ook ne Belg!” Ik was zo content een herkenbaar accent te horen, na de eerste weken enkel en alleen tussen Nederlanders te zitten, die nog nooit van een frigo of een dampkap gehoord hebben. Saar kwam naar me toe en nog geen drie zinnen later vroeg ze me: “Moet jij ook altijd uitleggen wat de Chiro is?”

Nederland kent vooral Scouting en Jong Nederland als jeugdbewegingen. En die zijn allebei anders dan jeugdbewegingen bij ons. We hebben daarom de afspraak gemaakt dat we altijd samen uitleggen wat de Chiro is en we starten standaard met: “Dus, je kent scouting? Zoals dat, maar dan véél beter!”

Op de Dag van de Jeugdbeweging doen wij onze truien aan en leggen we iedere keer opnieuw geduldig uit wat dat is: Chiro! Niet eenvoudig: uitleggen wat een gewest is, is moeilijker dan gedacht. Met handen en voeten, soms zelfs met tekeningen.

Ondertussen zijn we al vier jaar later, zitten we allebei in ons laatste jaar en volgde ik Kick in West-Vlaanderen samen met Saar. Zij combineert studeren met leiding geven, maar ik ben gewester omdat ik de combinatie te lastig vond. We gaan ieder weekend naar huis met de trein en bus voor onze Chiroactiviteiten. Soms helpt Saar mij bij het organiseren van mijn gewesttaken of help ik haar mee een spelprogramma te bedenken.

We hebben het al veel gehad over samen vorming geven: een animatorcursus, Kick of Expressieweekend. Krinkel zou al helemaal geweldig zijn en daar dromen we allebei stiekem van. We proberen elkaar nu al te overtuigen om mee te gaan met het andere verbond. Het is voorlopig nog niet gelukt omdat onze examenperiodes anders zijn dan in België, maar de plannen zijn er wel. Vorige Krinkel was zij nog deelnemer en ik al begeleiding, maar de volgende Krinkel doen we samen! Nu enkel nog Saar overtuigen om met Limburg mee te komen.'

Marthe en Heleen

 

'Marthe en ik leerden elkaar kennen op de hogeschool, waar we verpleegkunde studeerden. We zijn pas echt bevriend geraakt op het einde van ons eerste jaar. Al snel wisten we van elkaar dat we bij de Chiro waren en allebei hoofdleidster, dus een band was er direct. We merkten op school dat je elkaar beter begrijpt als je beiden in de Chiro zit. We konden tijdens pauzes continu vertellen over de Chiro zonder dat we het saai of irritant begonnen te vinden. We zijn samen op driedaagse gegaan en toen merkte iedereen van onze school dat we van de Chiro waren: we waren de eersten op de dansvloer en schreeuwden elk typisch ‘Chirolied’ zoals ‘Het is een nacht’ mee.

Uiteindelijk zijn wij zelfs samen op Erasmus geweest naar Senegal. Daar hebben we elkaar echt enorm goed leren kennen. En nu bijvoorbeeld komen we elkaar nog altijd tegen op Chiro-evenementen, zoals Ambriage.'

Juno en Michiel

'Michiel en ik leerden elkaar kennen tijdens een schoolreis naar Rome. We zaten allebei in de Provinciale Kunsthumaniora Hasselt. Hij zat in een andere klas en ik was nieuw van januari, waardoor we elkaar niet kenden. Ik zat op de bus naast een vriendin van mij die bevriend was met Michiel. Tijdens een pauze was hij op mijn plaats gaan zitten. Hij zag dat ik een dekentje van de Chiro had en zo zijn wij aan de praat geraakt, omdat we allebei zo fanatiek met Chiro bezig waren. We hebben heel de nacht door gepraat – tot grote ergernis van sommige anderen, omdat we allebei niet kunnen fluisteren – en zijn toen onafscheidelijk geworden.

Ondertussen zijn we allebei mee geweest op Krinkel, maar jammer genoeg zitten we in een ander verbond, waardoor we elkaar enkel 's avonds en op vrije momenten konden zien. We hebben zelfs al samen leiding gegeven, toen ik er in mijn Chirogroep alleen voor stond. En we gaan naar elkaars Chirofuiven!'