Hé buur, nu moet ik je wat vertellen

Hé buur, nu moet ik je wat vertellen

Als jullie buren kijken wij tijdens een Chironamiddag altijd vol bewondering naar de gekke dingen die jullie aan het doen zijn. We kijken onze ogen uit als we zien welke knappe dingen jullie elke keer opnieuw weten te verzinnen om de kinderen te vermaken. De randactiviteiten daartegen kunnen we als buren soms minder appreciëren. Als leiding het 's nachts te bont maakt, bijvoorbeeld. We moeten wel zeggen: dat viel dit jaar best goed mee, aangezien jullie nu aan de achterkant van het heem buiten zitten. Een groot verschil. We zijn zelf leiding geweest in de Chiro, hebben kinderen die in de Chiro zitten of zaten en familieleden die deel uitmaken van de kookploeg. Daarom lukt het meestal wel om een oogje dicht te knijpen. Als het een scoutsgroep was, zou het niet waar zijn! <knipoog>
Al bij al zijn we heel tevreden dat er nog jongeren zijn die zich gratis als vrijwilliger engageren om leiding te zijn. Tegenwoordig is dat niet altijd zo voor de hand liggend. En we zien aan onze kinderen hoe graag ze naar de Chiro gaan.

Groetjes
Els en Inge


Binnenkort is het weer zover. Nog enkele weken en dan hoor ik bijna elke zondag weer het geluid van spelende en ravottende kinderen. Soms vragen mensen me: 'Heb je dan nooit eens last van dat lawaai tijdens een Chironamiddag?' Nee hoor, ik beleef het niet als 'lawaai'. Hoe luider het gejoel, hoe enthousiaster de kids. Dan weet je gewoon dat ze zich supergoed amuseren. Dat komt door de inzet van een groep jonge mensen die belangeloos elk momentje vrije tijd aan de Chiro besteden. Zelf ben ik VB en samen met mijn vrouw en nog vier andere mensen kookouder. Daardoor kom ik vaker in contact met de leiding en de kids. Ik kan enkel zeggen tegen hen: goed bezig, gasten! Doe zo verder! Je moet het maar doen, zo elke zondag- of zaterdagnamiddag besteden aan Chiro, want veel mensen vergeten dat het niet zo vanzelfsprekend is.

Groetjes
Peter


Drie jaar geleden begon de miserie met onze buurman. Hij kwam tijdens de midweek boos ons terrein op gestormd om te melden (lees: roepen) dat we te veel kabaal maakten. Hij was ontzettend kwaad en dreigde ermee de politie te verwittigen. Zo keerde hij nog een vier- à vijftal keer terug. Even vriendelijk als altijd. Zo kennen we hem, hé. Hij kwam zelfs eens tijdens een Chironamiddag zeuren dat hij niet op z'n gemak in zijn ligzetel in de tuin kon liggen. Die man was duidelijk niet zo'n kindervriend, hoewel hij zelf vader is. Uiteindelijk kregen we anderhalf jaar geleden een briefje in onze bus. Hij ging verhuizen en dat was onze schuld. Ik vertel er graag bij dat onze Chirogroep ondertussen bijna haar 70e verjaardag viert en hij er nog maar 13 jaar woonde. Ondertussen woont er een nieuw gezin. Ontzettend sympathieke mensen die we op elk evenement mogen verwelkomen. Dus aan alle mensen die in de toekomst ooit hun droomhuis vinden in de buurt van een Chiroterrein: bezint eer ge begint!

Lore


Een kleine anekdote


Sinds een kleine tien jaar hebben we bij Chiro Branst nieuwe gebouwen. Om de kosten daarvan te kunnen terugbetalen, moesten we die gebouwen verhuren. Aangezien ons Chiroheem niet in het midden van de velden staat, vragen we aan de groepen die langskomen om rekening te houden met de buren, onder andere door 's avonds het aantal uitgestoten decibels te verlagen. Op een avond, een paar jaar geleden, kregen we een sms van een van de buren dat er enorm veel lawaai uit de richting van de Chirogebouwen kwam. Zoals dan de gewoonte was, ging er iemand langs om te kijken wat het probleem was en om de groep aan de regels van het huishoudelijk reglement te herinneren. Na een korte inspectie bleek dat er geen sprake was van slechte wil, maar dat onze gebouwen verhuurd waren aan een groep doven en slechthorenden die een feestje hielden en – rekening houdend met hun beperking – de muziek extra luid hadden gezet. Helaas hebben ze daarna hun feest in relatieve stilte moeten verderzetten.

Kato